Blogia
E V I D E N C I A S. POESÍA DIDÁCTICA

Homenaje a Esther 2007(III)

MÉS PETONS

(Más besos)   

En mirar a dalt del cel...

 -colometa, que creues el cos

 com una cançó de la primavera

 i fas hi uns llaços d’amor

 amb aquestes punxes

 que ens fan mal al cor...-

 hi he vist una estrella nova,

 tota plena de claror.

 Llueix ratjos de maragda,

 potser que s’assembli al sol.

 Endivina endevinalla,

 Com li diuen?... sap el nom?...

 Si de cas, tens cap idea

 Et pagaré amb un petó.

 

 Mami Esther,

 Dels nostres cors

 Només naix un crit d´amor:

mes petons.

                                                                                                  josé díez i fernández

                                                                                                Vigo de2007

 

 

 

Calle de San Pedro Mártir 

(chascarrillo)

 Por la calle San Pedro,

 va una muchacha.

 Le ha recortado el Mártir

 Con mucha gracia.

 

 Si le quitas el San,

se queda en Pedro.

 ¡Vaya trastada grande

 que le hemos hecho!

 

 Hay un Centro de Estudios

 Universal

 y en su Ciencia le pones

 toda la sal.

 

Por la calle de Pedro

 va una muchacha

 con su cartera al brazo

 como Dios Manda.

 

                                                                                                                         José Díez Fernández(Alicante)

                                                                                                                                      Vigo, Febrero de 2007.

 

A VER SI LO ADIVINAS

 

 A ver si lo adivinas...

 ¿Cómo me llamo?

 Como lo haces a pie

 tardas un rato.

 

 Culebrina de tierra,

 baches y barro,

 y cuanto más se me anda

 subes más alto.

 

 Como vienes en coche

 no has acertado,

 pues...prueba a caminar,

 lo verás claro.

 

 No avanzarás de prisa.

 Vete despacio

 que las cuestas arriba

 tienen su encanto.

 

 Van cascadas de luces

 justo a tu lado:

 energía de seres,

 que te aman tanto.

 

 Al llegar hasta el “Pi”

 me has coronado

 y el hermano Tefilo

 te da un abrazo.

 

 No creas que por fin ,

 ya hemos llegado

 que te llevo en volandas

 hasta los astros.

 Soy JESÚS, EL CAMINO...

 largo, tan largo...

 que hasta el Cielo conduce

 pasito, a paso.

 

                                                                                                                               José Díez Fernández(Alicante)

                                                                                                                                      Vigo, Febrero de 2007

 

 

0 comentarios